STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH

§ 1. Cel, zakres i definicje

1. Standardy obowiązują we wszystkich działaniach Fundacji, w których uczestniczą albo mogą uczestniczyć osoby poniżej 18. roku życia, niezależnie od miejsca, czasu, formy, finansowania i tego, czy Fundacja jest organizatorem, współorganizatorem, partnerem, zleceniodawcą lub dostawcą personelu.

2. Przez personel rozumie się członków organów Fundacji, pracowników, zleceniobiorców, wykonawców, instruktorów, wolontariuszy, praktykantów, stażystów, osoby działające z ramienia partnera oraz każdą inną osobę dopuszczoną przez Fundację do działalności z małoletnimi.

3. Krzywdzenie obejmuje działanie lub zaniechanie naruszające prawa albo dobro dziecka, w szczególności przemoc fizyczną, psychiczną lub seksualną, wykorzystywanie, zaniedbanie, dyskryminację, cyberprzemoc, narażenie na niebezpieczeństwo oraz naruszenie prywatności lub wizerunku.

4. Ilekroć mowa o opiekunie, rozumie się rodzica, przedstawiciela ustawowego, opiekuna prawnego lub — w zakresie dopuszczonym prawem — opiekuna faktycznego. Zgoda opiekuna nie legalizuje zachowania sprzecznego z prawem, dobrem dziecka lub niniejszymi Standardami.

5. Standardy stosuje się z uwzględnieniem wieku, stopnia dojrzałości, niepełnosprawności, sposobu komunikacji, szczególnych potrzeb edukacyjnych, stanu zdrowia i sytuacji dziecka.

§ 2. Odpowiedzialność

1. Zarząd Fundacji odpowiada za wdrożenie Standardów Ochrony Małoletnich, zapewnienie warunków do ich stosowania oraz nadzór nad ich przestrzeganiem. Zarząd wyznacza koordynatora Standardów, a także zapewnia im możliwość korzystania ze szkoleń i konsultacji specjalistycznych, w tym prawnych.

2. Koordynator Standardów odpowiada za bieżące stosowanie Standardów, przyjmowanie zgłoszeń dotyczących podejrzenia krzywdzenia dziecka, prowadzenie dokumentacji zgłoszeń i interwencji oraz koordynowanie dalszych działań. Koordynator czuwa również nad zapoznaniem osób działających w Fundacji ze Standardami, prowadzeniem wymaganych oświadczeń i rejestrów oraz okresowym przeglądem dokumentu.

3. Zastępca koordynatora wykonuje zadania koordynatora podczas jego nieobecności, a także wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy koordynatora lub gdy z innych przyczyn nie może on bezstronnie prowadzić sprawy.

4. Każda osoba działająca w Fundacji, w szczególności członek organu, pracownik, współpracownik, wolontariusz lub osoba prowadząca zajęcia z dziećmi, ma obowiązek przestrzegania Standardów, reagowania na sygnały mogące świadczyć o krzywdzeniu dziecka oraz niezwłocznego przekazania zgłoszenia koordynatorowi albo jego zastępcy. Osoba ta nie prowadzi samodzielnego postępowania wyjaśniającego, jeżeli nie została do tego wyznaczona.

5. Osoba, która pozostaje w konflikcie interesów, nie uczestniczy w przyjmowaniu, analizowaniu ani rozstrzyganiu zgłoszenia. Nie uzyskuje dostępu do informacji ponad zakres konieczny do natychmiastowego zabezpieczenia dziecka lub dowodów, nie kontaktuje się z dzieckiem ani świadkami i nie wpływa na dalszy sposób prowadzenia sprawy.

6. Jeżeli zgłoszenie dotyczy Prezesa Zarządu, członka Zarządu, koordynatora albo osoby pozostającej z nimi w bliskiej relacji, sprawę prowadzi osoba niezależna wskazana przez Radę Fundacji. W szczególności może to być Przewodniczący Rady Fundacji, inny członek Rady niepozostający w konflikcie interesów albo zewnętrzny specjalista.

7. Jeżeli w Fundacji nie ma osoby, która mogłaby bezstronnie prowadzić sprawę, albo jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa lub bezpośredniego zagrożenia dobra dziecka, zgłoszenie przekazuje się bezpośrednio właściwym organom, w szczególności Policji, prokuraturze, sądowi opiekuńczemu albo właściwemu ośrodkowi pomocy społecznej. 8. Wszystkie osoby uczestniczące w przyjmowaniu i rozpatrywaniu zgłoszenia są zobowiązane do zachowania poufności oraz ochrony danych i dobra dziecka. Informacje mogą być przekazywane wyłącznie osobom i organom, których udział jest niezbędny do zapewnienia dziecku bezpieczeństwa i podjęcia właściwej interwencji.

§ 3. Bezpieczne dopuszczanie osób do pracy z małoletnimi

1. Przed nawiązaniem stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do działalności związanej w szczególności z edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, sportem, rozwijaniem zainteresowań lub opieką nad małoletnimi Fundacja wykonuje obowiązki z art. 21 ustawy, tj: a) Fundacja uzyskuje i utrwala w formie wydruku informacje z Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym z dostępem ograniczonym oraz z Rejestru osób, wobec których Państwowa Komisja wydała postanowienie o wpisie; b) osoba przedstawia informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie wymaganym art. 21 ustawy, obejmującym przestępstwa określone w rozdziałach XIX i XXV Kodeksu karnego, art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego oraz w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, a także odpowiadające im czyny określone w prawie obcym; c) osoba mająca obywatelstwo inne niż polskie przedstawia ponadto informację z rejestru karnego państwa obywatelstwa uzyskaną do celów pracy lub wolontariatu z dziećmi. Każda osoba składa oświadczenie o państwach zamieszkania w ciągu ostatnich 20 lat innych niż Polska i państwo obywatelstwa oraz dostarcza właściwe informacje z tych państw; a jeżeli prawo danego państwa nie przewiduje wydania właściwej informacji albo nie prowadzi się tam rejestru karnego, osoba składa oświadczenia wymagane ustawą, zawierające klauzulę: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”.

2. Koordynator lub osoba pisemnie upoważniona porównuje dane z dokumentem tożsamości, sprawdza kompletność i aktualność dokumentów, wypełnia kartę weryfikacji i dopiero wtedy potwierdza dopuszczenie. Wątpliwość co do tożsamości, zakresu dokumentu, tłumaczenia lub wyniku oznacza brak dopuszczenia do czasu wyjaśnienia.

3. Wydruki, informacje i oświadczenia dołącza się do akt osobowych albo dokumentacji osoby dopuszczonej, ograniczając dostęp do osób upoważnionych. W ogólnych harmonogramach i listach wydarzeń zapisuje się wyłącznie status „weryfikacja zakończona” i datę, bez danych o wyrokach lub treści rejestrów. 4. Wyjątki ustawowe stosuje się wyłącznie po pisemnej analizie ich przesłanek; Fundacja przyjmuje zasadę ostrożności i nie rozszerza wyjątków przez analogię.

§ 4. Bezpieczne relacje personelu z małoletnimi

1. Dorosły zwraca się do dziecka z szacunkiem, używa języka zrozumiałego, spokojnego i wolnego od dyskryminacji; słucha zdania dziecka i traktuje je poważnie;

2. Zasady, polecenia i ryzyka wyjaśnia się przed czynnością; dziecko ma prawo odmówić udziału w ćwiczeniu bez ośmieszania, kary lub utraty prawa do bezpiecznego udziału w pozostałej części zajęć;

3. Kontakt fizyczny jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy jest uzasadniony bezpieczeństwem, pomocą, dydaktyką albo właściwością ćwiczenia, poprzedzony wyjaśnieniem i — poza nagłym zagrożeniem — zgodą dziecka;

4. Rozmowę indywidualną prowadzi się w miejscu widocznym lub słyszalnym dla innych, z poszanowaniem poufności; zamknięte, odizolowane spotkanie sam na sam jest zabronione, chyba że nagłe bezpieczeństwo wymaga krótkotrwałego odstępstwa udokumentowanego po zdarzeniu;

5. Komunikacja odbywa się przez służbowe kanały Fundacji lub z udziałem opiekuna; personel nie przenosi relacji na prywatne profile społecznościowe, nie wysyła wiadomości o charakterze osobistym i nie usuwa korespondencji służbowej;

6. Drobny upominek dla całej grupy może być dopuszczalny, lecz zabronione są prezenty, pieniądze, pożyczki, wyróżnienia lub tajemnice budujące osobistą zależność dziecka od dorosłego;

7. Dorosły nie przewozi dziecka prywatnie, nie zaprasza go do domu, nie nocuje z nim w jednym pokoju i nie pozostaje z nim po zajęciach poza zatwierdzoną organizacją opieki;

8. Personel zachowuje szczególną ostrożność w szatniach, toaletach i miejscach higieny; wchodzi tam tylko w razie konieczności bezpieczeństwa, po uprzedzeniu i z poszanowaniem intymności.

§ 5. Szkolenia pierwszej pomocy i symulacje ratownicze

1. Fundacja wyraźnie odróżnia zajęcia edukacyjne i symulacyjne od udzielania świadczeń zdrowotnych albo wykonywania medycznych czynności ratunkowych. Małoletniemu i opiekunowi przekazuje się cel, przebieg, poziom realizmu oraz możliwe obciążenia ćwiczenia.

2. Do nauki resuscytacji, opatrywania, badania urazowego, ewakuacji i innych technik w pierwszej kolejności wykorzystuje się manekiny, fantomy, trenażery i bezpieczne rekwizyty. Użycie ciała dziecka do demonstracji wymaga realnej potrzeby dydaktycznej, uprzedniego wyjaśnienia, dobrowolnej zgody dziecka i możliwości natychmiastowego wycofania zgody.

3. Zabronione jest rozbieranie dziecka, dotykanie okolic intymnych, odtwarzanie scen przemocy seksualnej, stosowanie przymusu, bólu, duszenia, krępowania, niebezpiecznych chwytów, realnych substancji drażniących, ostrych narzędzi, ognia, dymu, wysokości, ruchu drogowego lub innych zagrożeń jako elementu pozoracji z udziałem dziecka.

4. Małoletni nie pełni roli pozoranta w scenariuszu mogącym wywołać uraz, panikę, retraumatyzację albo kontakt z niebezpiecznym sprzętem. Nie uczestniczy w działaniach na wysokości, w wodzie o zwiększonym ryzyku, przy czynnym ruchu pojazdów, pożarze, substancjach niebezpiecznych ani w strefie rzeczywistego zdarzenia ratowniczego.

5. Każde wydarzenie wymaga pisemnej oceny ryzyka, planu nadzoru, zabezpieczenia medycznego adekwatnego do ryzyka, zasad przerwania ćwiczenia, sprawdzenia sprzętu i kwalifikacji prowadzących. Zgoda opiekuna nie zastępuje tych obowiązków.

6. Udzielenie dziecku pierwszej pomocy w rzeczywistym stanie nagłym następuje bez zbędnej zwłoki, w granicach kompetencji osoby udzielającej pomocy. Równolegle wzywa się właściwe służby i informuje opiekuna, o ile nie opóźnia to ratowania życia lub zdrowia.

§ 6. Organizacja wydarzeń, wyjazdów i opieki

1. Przed wydarzeniem kierownik sporządza kartę działania obejmującą organizatora, role partnerów, listę sprawdzonego personelu, liczbę i wiek dzieci, zgodę opiekunów, odbiór dzieci, dostępność, ocenę ryzyka, łączność, miejsce pierwszej pomocy, ubezpieczenie oraz drogę zgłoszeń.

2. Zajęcia planuje się tak, aby w obszarze działania znajdowały się co najmniej dwie zweryfikowane osoby dorosłe, gdy tylko jest to organizacyjnie możliwe. Brak drugiej osoby nigdy nie uzasadnia spotkania w miejscu niewidocznym ani braku weryfikacji.

3. Prowadzi się listę obecności i zasady wydania dziecka osobie upoważnionej. Nie pozostawia się dziecka bez bezpiecznej opieki wskutek spóźnienia opiekuna; uruchamia się wcześniej ustaloną procedurę kontaktu i eskalacji.

4. Transport małoletnich odbywa się na podstawie zatwierdzonego planu, pojazdem dopuszczonym do ruchu, z kierowcą posiadającym uprawnienia i po zakończonej weryfikacji, z wymaganymi zabezpieczeniami. Trasa, opiekunowie, miejsca przekazania i kontakt alarmowy są udokumentowane.

5. Przy noclegu dzieci i dorośli korzystają z odrębnych pokoi, z wyjątkiem opiekuna prawnego ze swoim dzieckiem albo koniecznego wsparcia dziecka z niepełnosprawnością uzgodnionego indywidualnie. Niedopuszczalne jest wspólne łóżko, nieuzasadnione wejście do pokoju lub naruszenie prywatności.

6. Partner otrzymuje Standardy przed wydarzeniem. Umowa lub karta wydarzenia określa, kto jest organizatorem, kto wykonuje weryfikację, kto przyjmuje zgłoszenia i kto zawiadamia organy. Fundacja nie poprzestaje na ogólnym zapewnieniu partnera, jeżeli sama dopuszcza osoby do działalności.

7. Jeżeli warunki bezpieczeństwa, obsada, dokumenty lub rozdział odpowiedzialności nie są potwierdzone, Fundacja wstrzymuje własny udział w części dotyczącej małoletnich albo wycofuje personel do czasu usunięcia braków.

§ 7. Wizerunek, media i prywatność

1. Utrwalanie i rozpowszechnianie wizerunku dziecka wymaga odrębnej podstawy prawnej, jasnej informacji o celu i kanałach publikacji oraz — jako standard Fundacji — uprzedniej zgody opiekuna i uwzględnienia sprzeciwu dziecka. Zgoda na udział w wydarzeniu nie jest zgodą na wizerunek.

2. Nie publikuje się danych pozwalających łatwo ustalić miejsce zamieszkania, szkołę, trasę, harmonogram, stan zdrowia, sytuację rodzinną ani innych informacji zwiększających ryzyko identyfikacji lub krzywdzenia. Nie oznacza się prywatnych profili dziecka bez odrębnej, bezpiecznej podstawy.

3. Zabronione jest utrwalanie dziecka w sytuacji poniżającej, medycznej, urazowej, intymnej, silnego stresu, przebierania się albo udzielania rzeczywistej pomocy, chyba że dokumentacja jest bezwzględnie niezbędna do celów prawnych lub medycznych i odpowiednio zabezpieczona.

4. Zdjęcia i nagrania przechowuje się w zatwierdzonych zasobach Fundacji. Personel nie zachowuje ich na prywatnych kontach lub urządzeniach dłużej, niż jest to niezbędne do bezpiecznego przekazania i usunięcia.

§ 8. Urządzenia elektroniczne i ochrona przed szkodliwymi treściami

1. Jeżeli Fundacja zapewnia dostęp do Internetu lub urządzeń, stosuje filtrowanie adekwatne do ryzyka, aktualne zabezpieczenia, odrębne konta użytkowników i nadzór osoby dorosłej. Hasła administracyjne nie są udostępniane uczestnikom.

2. Jeżeli Fundacja nie zapewnia urządzeń ani sieci, uczestnicy korzystają z urządzeń prywatnych wyłącznie zgodnie z zasadami wydarzenia. Zabronione jest nagrywanie innych bez zgody, udostępnianie danych, cyberprzemoc, kontaktowanie się z nieznajomymi w imieniu grupy i otwieranie treści brutalnych, seksualnych, samobójczych, nawołujących do nienawiści albo nielegalnych.

3. Po ujawnieniu szkodliwej treści dorosły ogranicza ekspozycję, zabezpiecza dowód bez dalszego rozpowszechniania, sprawdza bezpieczeństwo dziecka i uruchamia procedurę interwencji. Nie żąda od dziecka przesyłania materiału na prywatny numer ani ponownego odtwarzania go przed grupą.

4. Podejrzenie uwodzenia, szantażu, seksualnego wykorzystywania, rozpowszechniania intymnego wizerunku lub kontaktu z osobą zagrażającą dziecku traktuje się jako pilne i zgłasza właściwym organom.

§ 9. Przyjmowanie zgłoszenia od dziecka

1. Zapewnij spokój, prywatność możliwą bez izolowania i bezpieczeństwo; podziękuj dziecku za zgłoszenie.

2. Powiedz: „Dobrze, że mi o tym mówisz”, „To nie jest Twoja wina”, „Zrobię to, co potrzebne, aby zapewnić Ci bezpieczeństwo”.

3. Nie obiecuj pełnej tajemnicy; wyjaśnij, że informacja trafi tylko do osób, które muszą pomóc.

4. Pozwól dziecku mówić własnymi słowami; zadawaj wyłącznie krótkie pytania konieczne do oceny bieżącego bezpieczeństwa; nie prowadź przesłuchania.

5. Zapisz możliwie wiernie słowa dziecka, datę, miejsce, obecne osoby i zauważone okoliczności; oddziel fakty od własnych wniosków.

6. Nie kontaktuj dziecka z osobą wskazaną jako sprawca, nie konfrontuj stron i nie informuj domniemanego sprawcy przed zabezpieczeniem dziecka i dowodów.

7. Nie wymagaj od dziecka wielokrotnego powtarzania relacji; dalsze czynności pozostaw osobom i organom właściwym.

§ 10. Interwencja i zawiadomienia

1. Każde zgłoszenie traktuje się poważnie. Brak pewności, dowodu, obrażeń lub kompletnej relacji nie uzasadnia bezczynności. Zakres interwencji dostosowuje się do ryzyka i kompetencji Fundacji.

2. Fundacja nie prowadzi postępowania dowodowego zastępującego Policję, prokuraturę, sąd lub uprawnione służby. Czynności wewnętrzne służą zabezpieczeniu dziecka, personelu, dokumentów i ciągłości prawidłowej reakcji.

3. Zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa podpisuje Prezes albo inny niepozostający w konflikcie członek Zarządu; gdy zgłoszenie dotyczy Prezesa lub Zarządu — Przewodniczący Rady Fundacji albo osoba umocowana przez Radę. Każda osoba zachowuje prawo i obowiązek bezpośredniego zawiadomienia organów w przypadkach wymaganych prawem.

4. Zawiadomienie sądu opiekuńczego składa osoba wskazana w ust. 3, jeżeli dobro dziecka wymaga ingerencji w sposób wykonywania opieki, władzy rodzicielskiej albo zapewnienia dziecku ochrony.

5. Fundacja nie wszczyna procedury „Niebieskie Karty”, chyba że działa przez osobę lub jednostkę mającą wyraźne uprawnienie ustawowe. Brak takiego uprawnienia nie zwalnia z zawiadomienia Policji, prokuratury, sądu opiekuńczego lub właściwych służb społecznych.

6. O powiadomieniu opiekuna decyduje bezpieczeństwo dziecka. Nie informuje się osoby podejrzanej o krzywdzenie ani opiekuna, jeżeli mogłoby to narazić dziecko, utrudnić zabezpieczenie dowodów albo zagrozić postępowaniu; sposób kontaktu konsultuje się wówczas z właściwym organem.

§ 11. Plan wsparcia po ujawnieniu krzywdzenia

1. Koordynator, w porozumieniu z dzieckiem w sposób dostosowany do jego wieku i możliwości oraz — gdy jest to bezpieczne — z opiekunem, sporządza plan wsparcia. Plan nie zastępuje specjalistycznej diagnozy ani pomocy medycznej, psychologicznej lub prawnej.

a. osoba prowadząca i bezpieczny sposób kontaktu z dzieckiem;

b. natychmiastowe środki ochronne, w tym rozdzielenie od osoby zagrażającej i zmiana organizacji udziału;

c. potrzeby medyczne, psychologiczne, komunikacyjne, transportowe i dotyczące dostępności;

d. bezpieczny sposób poinformowania opiekuna i zakres informacji przekazywanej personelowi;

e. skierowanie do właściwych instytucji lub specjalistów oraz wsparcie w kontakcie;

f. termin sprawdzenia skuteczności środków i osoba odpowiedzialna;

g. ochrona przed odwetem, stygmatyzacją, wypytywaniem przez grupę i niepotrzebnym powtarzaniem relacji.

2. Dziecko, które zachowywało się krzywdząco wobec innego dziecka, również otrzymuje adekwatne wsparcie i jasne granice. Ochrona jednego dziecka nie może jednak prowadzić do ponownego narażenia dziecka pokrzywdzonego.

§ 12. Dzieci z niepełnosprawnościami i szczególnymi potrzebami

1. Fundacja zapewnia możliwie dostępny sposób przekazania Standardów i zgłoszenia: prosty język, dodatkowy czas, komunikację wspomagającą i alternatywną, tłumacza, wsparcie osoby zaufanej, dostępność sensoryczną lub ruchową — zależnie od potrzeb i przy zachowaniu poufności.

2. Nie interpretuje się automatycznie trudności w komunikacji, zachowania, wycofania, przeciążenia lub braku kontaktu wzrokowego jako niewiarygodności. Nie wymaga się od dziecka komunikowania się sposobem dla niego niedostępnym.

3. Osoba wspierająca lub tłumacz również podlega zasadom bezpieczeństwa i — gdy jest dopuszczana do działalności objętej ustawą — wymaganej weryfikacji. Jeżeli potencjalnie krzywdzącą osobą jest opiekun lub osoba wspierająca, nie wykorzystuje się jej jako pośrednika w rozmowie.

§ 13. Dokumentacja, poufność i ochrona danych

1. Koordynator prowadzi odrębny, zabezpieczony rejestr zgłoszeń i interwencji. Dokumentacja zawiera wyłącznie dane niezbędne do ochrony dziecka, wykonania obowiązków prawnych, rozliczalności działań i obrony roszczeń.

2. Kartę interwencji sporządza się niezwłocznie. Załączniki, korespondencję, wydruki, notatki, nagrania i potwierdzenia zawiadomień przechowuje się w sposób zapewniający integralność, chronologię, ograniczony dostęp i możliwość wykazania, kto wykonał czynność.

3. Informacji o zgłoszeniu nie przekazuje się osobom niezaangażowanym, mediom, darczyńcom ani partnerom ponad niezbędny zakres. Publiczne komunikaty zatwierdza Zarząd po ocenie dobra dziecka, tajemnicy postępowania, ochrony danych i ryzyka identyfikacji.

4. Dokumentację przechowuje się przez okres wynikający z przepisów, postępowań, warunków finansowania, ubezpieczenia i terminów dochodzenia roszczeń. Po ustaniu celu usuwa się ją lub anonimizuje w sposób bezpieczny, z zastrzeżeniem zakazu niszczenia dowodów i dokumentów objętych postępowaniem.

5. Dostęp do dokumentacji nadaje się imiennie. Osoba, której dotyczy zarzut, nie uzyskuje dostępu do danych dziecka i świadków ponad zakres wynikający z prawa do obrony realizowanego w odpowiednim postępowaniu.

§ 14. Przygotowanie personelu i udostępnianie Standardów

1. Przed dopuszczeniem do działania każda osoba otrzymuje pełne Standardy, wersję skróconą dla dzieci, dane koordynatora, drogę zgłoszeń i instrukcję interwencji, a następnie pisemnie potwierdza zapoznanie się, zobowiązanie do stosowania i obowiązek ujawnienia konfliktu interesów.

2. Przygotowanie obejmuje co najmniej rozpoznawanie sygnałów krzywdzenia, bezpieczną rozmowę z dzieckiem, zasady kontaktu i dotyku w szkoleniach pierwszej pomocy, reakcję na zagrożenie, dokumentowanie, poufność, wizerunek, Internet oraz specyfikę dzieci ze szczególnymi potrzebami.

3. Koordynator dokumentuje datę, zakres, prowadzącego i uczestników przygotowania. Przy zmianie roli, ryzyka lub Standardów zapewnia uzupełnienie wiedzy przed dalszym działaniem.

4. Pełną i skróconą wersję publikuje się na stronie internetowej i wywiesza w widocznym miejscu. Podczas wydarzenia czasowego wersja skrócona i dane kontaktowe są dostępne w punkcie informacji lub innym miejscu wskazanym uczestnikom.

§ 15. Przegląd, audyt i działania naprawcze

1. Koordynator dokonuje pisemnej oceny Standardów co najmniej raz na dwa lata, a także po poważnym zdarzeniu, skardze wskazującej na lukę, zmianie prawa, profilu działania, miejsca, technologii albo grupy uczestników.

2. Ocena obejmuje kompletność dokumentacji art. 21, liczbę i rodzaj zgłoszeń, terminowość reakcji, skuteczność wsparcia, dostępność dla dzieci, realizację szkoleń, bezpieczeństwo partnerstw i wykonanie wcześniejszych zaleceń. Dane analizuje się bez ujawniania tożsamości ponad potrzebę.

3. Wnioski, ryzyka, środki naprawcze, odpowiedzialne osoby i terminy dokumentuje się w protokole przeglądu. Zarząd podejmuje decyzję o aktualizacji, dodatkowym szkoleniu, zmianie organizacji lub zawieszeniu działania.

4. Po każdym poważnym incydencie przeprowadza się analizę organizacyjną ukierunkowaną na zapobieganie powtórzeniu, bez ustalania winy zamiast właściwych organów i bez naruszania dobra dziecka.